toetje.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Fictie van Toet. Het moest gaan over niet of slecht kunnen zien.

    Wat ik mis zijn kleine dingen. Letterlijk bedoel ik dat; ik mis de details. Ik zie nog wel iemands gezicht, maar kan niet meer bepalen hoe oud iemand is. De lijnen en rimpels in iemands gezicht worden gefotoshopt door mijn slechtziendheid. Voor mij ziet iemand van 25 er hetzelfde uit als iemand van 45. Maar dat vind ik niet erg. Erger vind ik het dat ook niet meer met mijn eigen ogen kan zien wat de ogen van een ander uitstralen. Hoewel ik mijn best doe uit de klank van de stem en de toon van het verhaal iemands stemming en gemoedsrust te ontdekken, ervaar ik het niet kunnen zien wat de ogen zeggen als een kleine handicap.

    Toen ik nog las -oh wat las ik veel- heb ik ergens gelezen dat mensen die minder gaan zien beter gaan horen. Dat je andere functies - horen, voelen, ruiken en proeven - beter ontwikkeld worden. Maar ik ontwikkel tot nu toe niets, mijn beeld is verworden tot dat van verkeerd ontwikkelde foto’s.

    Het had heel veel erger kunnen aflopen, zegt iedereen maar steeds. Ik had blind kunnen zijn. Of dood. Dan maak ik lugubere grapjes, dat blinden en doden waarschijnlijk allebei precies hetzelfde zien. Maar dat wordt niet gewaardeerd. Je mag niet spotten, zelfs niet met je eigen aandoeningen.

     
    Voor de beroerte was ik redacteur. Nu ziet elke tekst er uit als een wazig grijs-zwarte vlek op een witte achtergrond. Dus ben ik – tijdelijk, zo houd ik mij zelf voor – werkloos. Tot ik de moed vind om te bedenken wat ik wel kan met mijn opleiding en ervaring, in plaats van wat ik niet meer kan. Ondertussen eet ik huzarensalade alsof ik huzarensalade verslaafd ben en word emotioneel bij elk sentimenteel liedje dat ik hoor.

     

    Gisteren kwam ik net de badkamer uitgelopen toen de telefoon ging. Een onderzoek naar de mening van Nederland. Blijkbaar was ik die dag Nederland, want ik mocht allerlei vragen beantwoorden. Pas toen merkte ik hoe vaak in een vraag wordt verwezen naar de functie die ik was kwijtgeraakt. “Hoe ziet u de huidige politieke ontwikkelingen op het gebied van ontwikkelingshulp?” vroeg de callcentermeneer, en “Hoe kijkt u aan tegen de bezuinigingsplannen in de culturele sector?”. Opeens, na maanden berusten en accepteren, brak het verdriet en de boosheid door. Voordat ik het door had, spuide ik mijn gal over alles en iedereen bij de verbaasde enquêteur. Daarna moest ik heel erg huilen.
     
    Ik huilde nog toen mijn man thuis kwam. “Wat is er?” vroeg hij geschrokken. Ik wees naar het witte plastic staafje dat ik naast de telefoon had gelegd. “Ik weet niet meer hoe ik tegen de wereld aankijk” snifte ik, “Ik kan niet eens zien wat de uitslag is.” Hij pakte het staafje op, begon te lachen, liep op mij af, omhelsde me en gaf me een zoen. “Het komt goed lieverd” zei hij. Ik voelde zijn wang tegen de mijne en rook een vleugje aftershave. “Je gaat de wereld gewoon opnieuw ontdekken. Samen met mij en onze baby. Ik lees wel voor wat jij niet kan zien, maar al lang wist. Je bent zwanger!”. En van heel dichtbij zag ik ze wel, zijn lachrimpels om zijn lippen. De lippen die ik zo graag zoen. Ik lachte door mijn tranen heen. Het vocht in mijn ogen zorgde ervoor dat het zonlicht dat de kamer inkwam in alle kleuren uiteen brak. Ik zag een regenboog van licht en echt, ik zweer het, even dacht ik dat ik het gekleurde licht kon voelen, ruiken, proeven en horen, zo krachtig was het. Het mooiste wat ik ooit zag.

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Je Punt profiel
    Hou mij op de hoogte
    Ik wil op de hoogte gehouden worden
    Dit is een verplicht veld
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl