toetje.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Ik heb mijn broek nog niet aan. Jongste kijkt naar mijn huidkleurige pantysokjes en zegt: "Wat heb jij nou aan?"
    Als ik antwoord dat het pantysokjes zijn, zegt hij "Oh, ik dacht dat het lichaam-sokken waren"".
    Iets later kijkt hij nog eens en ziet dat één van de sokjes iets afgezakt.
    "Je hebt rimpels in je sokken" krijg ik daarop te horen.
    Grinnik.
     
    Ik hou van mijn taalontdekkende kleuter. Oudste kan er ook wat van: daar schreef ik al eens over.
    Lees meer...
    Van die dingen die ik nooit zou doen. Schoenen met lichtjes erin kopen voor je kinderen bijvoorbeeld.
    Drie keer raden wat ik gisteren deed.
    Precies. Blij dat hij er mee is!
     
     
     
    Lees meer...
     
    Eens kijken of ik ook regels op mijn deur ga hangen! ;-)
     
    Lees meer...
    Het staat er echt, op de voorpagina. Het vermiste meisje Milly is gevonden. Dood. Wat ellendig, wat een verdriet voor die ouders. Het arme meisje, wat zal ze hebben doorgemaakt? Die arme ouders, hun leven is sinds de verdwijning al zo ellendig, maar ze bleven hopen op een goede afloop. Een overbuurman, politie-agent nog wel, ontnam hen alles.  Weg hoop, weg toekomst, hallo ellende, verdriet en angst.
     
    Ooit schreef ik er al eens een column over. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik best nog wel eens moeite heb met het groter worden van de kinderen en het "loslaten" dat daar bij hoort. Berichten zoals die over Milly helpen dan niet.
     
    Het wordt weer lente. Heerlijk natuurlijk. De kinderen spelen al weer wat vaker buiten. Op straat, bij het speelveldje om de hoek en in de boomhut die ze in de steeg achter onze tuin hebben gemaakt. Ik kijk niet meer elke tien minuten of ze er nog wel zijn, zit niet in de tuin zodat ik ze kan horen. Soms zijn ze bij vriendinnen in een naastgelegen dorpje, of spelen ze bij een klasgenootje in een wijk die ik helemaal niet ken. Hoewel ik elke dag meefiets naar school, ze niet alleen naar het centrum mogen (en ook niet alleen naar de bieb, zwembad of supermarkt), en ik ze nooit langer dan vijf minuten alleen thuis laat, zijn er nog regelmatig momenten waarop iemand met verkeerde motieven mijn kinderen iets aan kan doen. En ik weet het, hoe vaak ik ze ook inprent dat ze niet met vreemden mee mogen gaan, maar ook niet met mensen die ze kennen als ik niets heb afgesproken met ze hierover, kinderen blijven kinderen. Dus de kans is groot dat als onze overbuurman met een goed verhaal voor de deur staat ze ook mee zullen gaan, net als Milly.
     
    Oudste zag mijn reactie en hoorde mijn schrikreactie toen ik de krantenkop las. "Wat is er?" vroeg ze. Ze is zeven. Ze lezen kranten op school, ze bespreken nieuwsberichten met elkaar. Ze is te oud om alles nog met een "Niets lieverd" af te doen. Dus vertelde ik eerlijk dat er een meisje kwijt was, en dat die nu dood bleek te zijn. Ze keek serieus voor zich uit. "In welke stad?" vroeg ze. Dordrecht kent ze niet, dus dat was waarschijnlijk wel een geruststellend antwoord. Wanneer zijn ze oud genoeg om meer informatie te geven? Om jouw angst en jouw kennis over kinderlokkers echt te delen, met het risico dat het ook hen angst wordt?
     
    Met de geboorte van je kinderen wordt het grootste geluk, maar ook de grootste angst van de wereld geboren; de angst dat je ze ooit kwijt zult raken. Door ziekte, een ongeluk, of een overbuurman. Je eigen leven is zodra je moeder bent geworden, nooit meer zo zorgeloos als het daarvoor soms kon zijn.
    Lees meer...
    De peuterpuberteit, die kende ik, en overleefde ik bij mijn kinderen al twee keer. Ik dacht er nu voor de komende jaren even van af te zijn, van 'pubertijden'. Ik bedoel, ze zijn zeven en vijf jaar nu, dus nog geen lang geen pubers. Niemand had mij ooit verteld over de late kleuterpuberteittijd. Of zal het gewoon aan het feit liggen dat ik met een Fries ben getrouwd en dientengevolge ook Friese kindertjes baarde? Want man man man man man man man, wat maakt Jongste zijn (en mijn) leven de laatste tijd soms toch een moeilijke en vermoeiende exercitie. Tussen de wolken door schijnt de zon hoor, dus het is niet altijd drama en ellende, maar elke dag is er wel even een flinke onweersbui in de vorm van een vijfjarig jongetje. Niets is dan goed, alles is stom of vies, regels zijn er om niet aan te houden en hee, waarom zou ik normaal iets zeggen als het ook brutaal kan? Hoewel ik bij divere Nannyachtige programma's wel veel ergere dingen heb gezien moet ik even wennen aan deze kant van mijn ventje.
     
    Toen Jongste werd geboren en een jongetje bleek te zijn riep ik nog vertwijfeld uit "Een jongetje? Wat moet ik nou met een jongetje? Ik weet niets van kleine jongetjes, ik ben zelf nooit een jongetje geweest!". Achteraf bleek het allemaal reuze mee te vallen. Het verschonen van een baby met een piemeltje bleek niet zo heel veel te verschillen van het verschonen van een baby zonder y-chromosomen. Ik speelde vroeger zelf ook met Lego, klom ook in bomen, hield ook van stokken verzamelen, vuurtjes maken, zingen en knutselen, dus Jongste bleek toch echt wel een zoon van mij te zijn, met herkenbare eigenschappen. Maar de koppigheid waarmee hij het vol kan houden niet te eten wat ik voor hem klaarmaak en de eigenwijsheid waarmee hij na een brutale reactie rustig kan zeggen "Okay, dan ga ik wel op de gang zitten" of "Goed, dan eet ik wel niets vandaag" om vervolgens tijdenlang zo nu en dan eens chagrijnig om het hoekje te komen kijken naar de gezelligheid die zonder hem doorgaat zonder toe te geven en in te binden, die koppigheid dus, ik kan me niet voorstellen dat dat bij mij vandaan komt. Of ik nou lief en toegeeflijk tegen hem praat, of streng en hard, of ik aardig blijf of er zelf chagrijnig van wordt, het negeer of er op in ga, het maakt niet uit. Ik lijk geen indruk te maken. Hij wil (of kan) niet uit zo'n puberbui stappen.
     
    Soms moet ik er gewoon bijna om lachen. Als hij met een stuurse blik vanonder zijn petje (gevonden bij de jassen toen hij op de gang moest zitten) naar me kijkt alsof ik de meest vervelende en vermoeiende moeder van de wereld ben. Soms moet ik er bijna om huilen. Omdat ik dan niet weet hoe ik er mee om moet gaan, er moe van wordt en bedenk dat hij er zelf toch ook niet blij van kan worden. Elke dag sluiten we het goed af, met een knuffel en een zoen. Elke dag beginnen we opnieuw met goede voornemens. En als ik er eventjes genoeg van heb dan schrijf ik er een blogje over.  En als ik dan mijn eigen woorden teruglees dan denk ik, ach het valt allemaal wel mee, zo erg is het nou ook weer niet. Hij is gewoon moe van zijn drukke kleuterleventje en het groter worden. Hij is gewoon te gevoelig voor alles en iedereen om hem heen...
     
    Tegen de tijd dat hij een echte puber is zal hij wel op een soort moderne versie van Twitter laten weten dat zijn moeder een ouderwetse zeurkous is. Hopelijk is ie voor de tijd wel even puberteitloos geweest. Ik hoop op een relaxte vakantieweek, zonder onweersbuien.
    Lees meer...
    Jongste komt enthousiast naast mijn bureau staan om te melden dat hij al bijna kan fluiten, maakt een rondje met zijn wijsvinger en duim, houdt die tegen zijn mond en blaast wat lucht naar buiten. Ik kijk naar zijn glunderende koppie en besef weer eens dat je gelukkig kunt worden van hele kleine dingen en momenten. Krijg opeens zin om de rest van de dag zelf fluitend door te brengen :)
    Lees meer...
    Dinsdagochtend maakte de schoolfotografe de klassen(groeps)foto's en de pasfoto's.
    Woensdagochtend maakte ze de foto's van de broertjes en zusjes samen.
    Woensdagmiddag kreeg Jongste een stoelpoot tegen zijn oog en zag er vervolgens uit als een verminkte piraat. Die fotografe was gewoon precies op tijd.
    Lees meer...
    Dat ze die boterhammen met pindakaas en chocopasta een beetje netjes opeten.
    Dat ze niet knoeien met hun drinken.
    Dat ze geen activiteiten hebben met verf of houtskool.
    Dat ze niet uitglijden op de gladde sneeuw en een bloedneus of blauwe plek oplopen.
    Dat ze de gymles zonder tand door de lip doorlopen.
    Dat die nieuwe lekker warme mutsen met oorflappen hun kapsel niet te veel ruïneren.
    Dat die schoolfotograaf een beetje ervaren is en een mooi plaatje schiet. 
    Altijd weer spannend, schoolfoto's ;-)
     
     
     
    Had ik Jongste misschien toch een stropdasje om moeten doen? 
    Lees meer...
    Ik droomde vannacht dat Oudste verdronk.
     
    Ze viel van een boot zo in een grauwe donkere vaart. Ze probeerde niet eens te zwemmen. Zakte met haar armen gespreid langzaam het koude water in. Ik keek er verbaasd en verlamd naar en sprong er toen achter aan. Paniek en angst, niets zien in het troebele water. Gelukkig had ze haar MegaMindy verkleedpak aan, het rozegeelzilver glitterde net iets door het grauwzwartgrijstroebele heen. Als ik haar op de kant heb liggen braakt ze liters water, eerst grauw en grijs, daarna donkerrood. Daarna is alles goed.

    Ik hoop dat ze snel voor d'r B-diploma mag. En vanaf nu moet ze bij uitstapjes gewoon standaard dr MegaMindypak aan. En een zwemvest, helm en kniebeschermers denk ik...
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl