toetje.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    “Als je troebel water lang met rust laat wordt het vanzelf helder” (Lao Tze)
     
    Dus laat ik het hier verder met rust. Ondanks een rare reactie op een vorig blogje.
     
    Ondanks de vele bezoekers die hier komen wegens zoekopdrachten die te maken hebben met dat troebele water. Tegen hen zou ik willen zeggen: "Hier vind je niets, ook al dacht je na je google zoektocht van wel". En ook: "Laat het rusten!"
    Lees meer...
    Leren lezen ging beide kinderen goed af. 

    Oudste leest zich suf en geniet in de trein, in haar bed en op de bank van Donald Duckjes en echte boeken. Lang leve de kringloop waar we voor een paar euro hele stapels strips en tassen vol leuke, grappige of spannende boeken weghalen. Natuurlijk zouden we ook boeken bij de bibliotheek kunnen halen. Maar gezien mijn telaat-syndroom kost dat boeken lenen uiteindelijk meer geld (door alle boetes) dan de boeken bij de kringloop kopen. Ook met verjaardagen en feestdagen als Sinterklaas of bij het halen van een zwemdiploma doet een boek als cadeau het goed. De boekenkast op haar kamer begint zich langzaam te vullen met een divers oeuvre. Boeken over elfjes, naast boeken over weerwolfjes. Boeken over schoolkinderen met rare meesters naast boeken met sprookjes. Mijn Oudste is een lettervreter, net als haar moeder. 

    Jongste zit in groep 3 en leerde dus dit schooljaar lezen. Al snel probeerde hij alle woorden die hij onderweg op winkelruiten en vrachtwagens zag staan te ontcijferen. En binnen een paar maanden las ook hij voor het slapen gaan zelf een boekje. Hardop, want dat was makkelijker. Vol vertedering keek en luisterde ik naar mijn stoere zesjarige lezende knul. Elke week vertelde hij trots welke letters of lettercombinaties hij nu weer geleerd had. Maar vooral welke letters en lettercombinaties ze nog niet geleerd hadden. “We moeten nog de zzzz.” klonk het dan, vanachter op mijn fiets. “En de aai, van haai. En de atje au, dat is met een a, en de otje ou, dat is met een o, en de ooi van mooi. Die leren we pas later.” Ik zit dan grinnikend op mijn fiets en antwoord “Maar die ken je dan toch eigenlijk allemaal al? Want je vertelt ze me nu en ik hoor je ze soms ook lezen in je boeken”. Volgens Jongste klopt dat niet helemaal. Hij kent ze wel, maar hij moet ze nog leren.  

    Leren schrijven lijkt een stuk moeilijker dan leren lezen. Want kant en klare woorden lezen is heel wat anders dan zelf die woorden moeten maken. Waarom moet je gelukkig met twee k’s schrijven als je achtjarige brein denkt dat gelukig ook klopt? Zwemen doe je in een zwembad wat haar betreft ook prima met één m. Of we thuis niet eens willen oefenen met de letterdief en de dubbelzetter lezen we op een briefje van de juf? Want de resultaten die Oudste op dictees haalt zijn niet om over naar huis te schrijven. Oefenen met schrijven dus. Maar ehm… letterdieven en dubbelzetters? We hebben geen idee waar het over gaat. Dus legt Oudste even aan haar ouderwetse ouders uit dat je daarmee leert spellen. De letterdief woont in de lange klankenstraat en steelt letters; hij haalt er eentje weg. De dubbelzetter woont in de korte klankenstraat en zet er steeds een letter bij. Dus. Het is grappig (maar ook ietwat frustrerend geef ik toe) dat ze het prima kan uitleggen hoe de spellingregels werken, maar vervolgens zonder aarzeling zinnen opschrijft als “ik zag drie busen rijden op straat” en “de boer deed de heken digt”. 

    Ik ben vergeten hoe het was om te leren lezen en te leren schrijven/spellen. Sommige dingen gaan zo automatisch dat het moeilijk is om terug te gaan naar het niveau van een zes- of achtjarige. Waarom is lachen met ch en niet met twee g’s? Waarom is het piano en niet piejanoo? Oudste laat zich ondertussen gelukkig door de slechte scores op spelling niet weerhouden om ondertussen de mooiste verhalen te schrijven in zelfgeknutselde boekjes of om in dagboekjes haar belevenissen te beschrijven. Dus met wat extra oefeningen thuis zal het waarschijnlijk ooit wel goedkomen met mijn dochter, de letterdief en de dubbelzetter. Hopelijk voordat ze de sms-taal ontdekt!
     

    Lees meer...
    Er wordt geklust in huis. Door mijn vader. Die zo vriendelijk was om met pensioen te gaan zodat hij bij mij in huis kon gaan werken. De werkelijkheid ligt natuurlijk wat anders, maar uiteindelijk komt het hier wel op neer.
     
    Iets na negenen staat hij al in huis. Om verder te gaan met de verbouwing van ons toilet. Ik weet bijna zeker dat hij niet mijn echte vader kan zijn. Ik bedoel, als IK met pensioen zou zijn, dan wil ik heus wel iets doen voor/bij mijn kinderen, maar dan slaap ik eerst wel elke ochtend uit tot een uur of half tien hoor. Voor elven hoeven ze mij dan dus niet te verwachten. Hallo zeg. Mag je eindelijk eens een keer. Die man heeft er meer dan veertig werkjaren opzitten. Met een baan waar hij regelmatig nachtdiensten moest draaien of voor nacht en ontij op moest staan om naar het werk te gaan.
     
    Nu we het toch over mijn ouders hebben. Van mijn moeder kan ik er eigenlijk ook niet eentje zijn. Want die heeft haar huis altijd helemaal netjes en opgeruimd, terwijl wij hier leven tussen puinhopen, stof en afwasbergen.
     
    Misschien moet ik me maar eens aanmelden voor DNA onbekend, zodat Caroline Tensen mijn echte ouders kan zoeken. Maar dan wel graag nadat mijn huis verbouwd is. Hoef ik me in ieder geval niet op te geven voor Bouwval gezocht 
    Lees meer...
    Ik kreeg een leuke mail. Dat het verhaal dat ik had geschreven voor een schrijfwedstrijd bij de beste 25 hoorde en is opgenomen in een e-book.
     
    Dat e-book kun je hier  gratis downloaden. Dan kun je alle 25 winterverhalen lezen die beginnen met deze alinea:
     
    Het verre geknars van treinwielen doorbrak de stilte op het perron. Tussen twee koffers stond een jonge vrouw, ineengedoken. De kou vormde rode plekken op haar wangen. Af en toe keek ze ongeduldig om zich heen, angstig bijna. Langzaam kwam de binnenkomende trein tot stilstand, deuren gingen open en enkele haastige voeten lieten lichte afdrukken na in de dunne witte laag op de perrontegels. De vrouw tilde haar koffers op en stapte in.
     
     
    Mijn hele verhaal kun je lezen in het e-book, of op mijn blog bij vrouwonline; KLIK
     
    En nu op naar de lente!
     
     
    Lees meer...
    Zo nu en kijk ik t.v met honderden anderen tegelijk. Nou ja, dat doe je natuurlijk eigenlijk altijd. Want als jij een programma kijkt, dan kijken er in Nederland of in de rest van de wereld altijd wel mensen met je mee. Maar ik bedoel dat ik kijk met mensen die er dan tegelijk over twitteren. 

    De één mag het misschien overdreven vinden, en een verarming van de maatschappij, mijn mede-twitteraars zien er waarschijnlijk net als ik de lol wel van in. Want wat is er nou leuker om tijdens programma's als Boer zoekt vrouw op twitter meteen life commentaar te krijgen van andere kijkers? Het twitter lezen tijdens een tv-programma is een soort tv-kijken twee punt nul. 

    Zo heb ik erg moeten lachen om de nieuwe twitternaam van Boer zoekt vrouw: Temptation Weiland. Briljant gevonden!

    Ook de nieuwe bijnaam van Boer Marcel past helemaal bij zijn steeds zichtbare kinderwens, in combinatie met zijn vlak onder het oppervlakte verscholen permanente geilheid en zijn strakke boxershort. Sinds gisteravond gaat hij namelijk op twitter als SperMarcel door het leven. 

    De vega-rel bij boer Frank werd ook dragelijker door op twitter te zien dat ik niet de enige persoon was die vol verbazing zat te kijken hoe die arme Berber door de boer van haar dromen schuldig werd bevonden aan ongeveer het hele broeikaseffect. Stom van Frank, was de concencus op twitter, blogs en fora. Want als geitenboer moet je juist erg blij zijn met vegetariërs; dat zijn grootafnemers van (geiten)kaas tenslotte!

    Boerin Annemarie maakte een "spannend" spel om elkaar beter te leren kennen. Als ze slim is, leest ze ook alle boer zoekt vrouw tweets, want daar vindt ze dan leuke aanvullingen op de door haar bedachte stellingen. En die zijn een stuk leuker dan kroket of frikandel, gourmetten of steengrillen en sauna of zonnebank. 

    Wat is er nou in hemelsnaam zo leuk aan dat Boer zoekt vrouw wordt er verzucht in de anti boer zoekt vrouw tweets. Ik heb geen idee. Maar ik vind het een soort real life Jiskefet dit seizoen. Die Richard die wil voorbidden bij het avondeten en er dan een fout rijmpje ingooit. Gijsbert die de groententuin induikt en geen idee heeft wat hij voor groente uitkiest om stamppot mee te maken, de mannen bij Annemarie die gewoon dingen zeggen als 'De vrouw moet koken, maar de man kan nog wel de tafel dekken' en nog nooit van tiramisu hebben gehoord, de vrouwen van Marcel die allemaal hun baarmoeders beschikbaar willen stellen voor minimarcelletjes en dan nonchalant de ander oud noemen zodat meteen duidelijk is dat die baarmoeder niet als serieuze bedreiging gezien wordt. Het is allemaal te absurd voor woorden. Maar briljante televisie op de zondagavond. Gezellig in mijn eentje op de bank. Met mijn laptopje en honderden twitteraars als gezelschap. 

    Ook Jasperina kijkt met mij, las ik vandaag. Lees haar verhaal 
    hier. Zeg Jasperina, twitter jij al? Zie ik je volgende week in mijn #bzv timeline? 
     
    (gekopieerd van mijn blog bij VOL)
    Lees meer...
    “Kijk Lief, ik denk dat je deze pagina even moet lezen” grijns ik en overhandig hem het Volkskrant Magazine. Het is zaterdagmiddag, we zitten in de trein, onderweg naar een Nieuwjaarsborrel met vrienden. Oudste leest een boekje, Jongste speelt op zijn DSi. Ik pak de krant die Lief aan het lezen was, terwijl hij het artikel in het magazine leest. 

    Zodra Lief leest waar het over gaat, moet hij lachen. Omdat het gaat over een onderwerp dat deze week al vaker ter tafel kwam. Maar ik weet dat hij uiteindelijk zal lachen als een boer met kiespijn. Want het is niet één van zijn favoriete onderwerpen. Toch heb ik besloten dat het Het Onderwerp voor 2011 zal gaan worden. Zeker sinds ik de uitdrukking op het gezicht van Lief zag toen er een paar weken geleden tijdens het ehm… liefdesspel (zo, dat zeg ik netjes hè?) iets mis ging. Mis in de zin van voorbehoedsmiddelen dan, want verder was het heel leuk. Maar het werd minder leuk toen Lief een half uurtje later vroeg of ik niet voor de zekerheid er iets tegen kon doen. “Een morning after pil slikken bedoel je?”. Dat bedoelde hij inderdaad. Toen werd het me echt duidelijk. Hij wil echt geen derde kind meer.

    Nu was ik ook niet per se van plan nog een kind te krijgen, maar ik weet ook dat een klein deel in mij het helemaal niet erg zou vinden nog eens zwanger te zijn, nog eens een baby te krijgen, nog eens borstvoeding te geven, nog eens die babygeur in huis te ruiken. 

    Na de geboorte van Jongste wilde ik niet weer aan de pil. “Ik heb dat ding al zo’n twaalf jaar geslikt,” vertelde ik Lief “en ik wil eigenlijk gewoon geen hormonen meer in mijn lijf”. Dat snapte Lief wel. Dus deden we aan een andere manier van anticonceptie. Iets met condooms, soms in combinatie met iets van niet zingen in de kerk. Niet de meest betrouwbare manier, dat wisten we. Maar in ons huis en hart zou ook nog wel plaats zijn voor een derde kind, mocht die zo vastberaden zijn om er te komen ondanks de kleine kans die er percentueel gezien was door onze manier van liefhebben. 

    Uiteindelijk kwam er geen derde kind. Ondertussen ben ik veertig. Over twee weken wordt Lief tweeënveertig. Wat mij betreft een prima leeftijd om onder het mes te gaan als je toch zo zeker weet dat je geen kinderen meer wilt. 

    Al eerder had Lief het aangegeven, dat wat hem betreft ons gezin compleet was. “Prima,” antwoordde ik dan, “ik vind het goed. Maar door onze manier van anticonceptie ligt de verantwoordelijkheid daarvan wel bij jou. Omdat ik nog ietwat twijfel, zou er van mij nog een kind mogen komen. Als jij niet wilt dat ik zwanger raak, dan is dat jouw verantwoording.”
    Stom gezegd misschien, maar Lief vond het goed. Omdat hij wist dat ik echt geen hormonen meer wilde slikken. En ook omdat hij niet helemaal 100% overtuigd was van zijn geenderdekindmeerwillen. Daarom accepteerde hij het kleine “risico” dat we liepen. 

    Maar door zijn reactie van laatst wil ik niet meer op deze manier omgaan met de kans die we lopen op een zwangerschap. Wat als ik zwanger word? Ik zou het niet weg kunnen halen. Hoe lang zou het dan duren voordat Lief aan de situatie gewend zou zijn en ook blij zou kunnen zijn met de baby in mijn buik? Wat als het kindje ongezond is? Zou hij mij dan gaan verwijten dat dit een kind was dat hij eigenlijk niet had gewild? Zou ik het trekken om als ‘oudere moeder’ weer doorwaakte nachten mee te maken? Zou mijn lijf het allemaal nog aan kunnen? Wilde ik wel op mijn zesenvijftigste nog kinderen naar de disco brengen? Vragen die allemaal als antwoord hadden: Laten we het risico maar niet meer lopen. 

    Dus. Wat mij betreft gaat Lief ‘onder het mes’. Lief zelf ziet dat niet zo zitten. Want eng. En heftig. Stel je voor dat daarna alles anders is. Dat alles anders voelt. Dat het niet meer werkt. Dat Het niet meer lukt? 

    Ik neem sinds vorige week echter keihard stelling. Het is zijn beurt nu. Nadat ik jarenlang hormonen heb geslikt voordat we aan kinderen wilden beginnen. Nadat ik na de geboorte van onze kinderen jarenlang heb gezegd dat hij van mij niet “geholpen” hoefde te worden. Omdat je maar nooit wist; misschien liep ik wel onder een tram. Als ik dood zou zijn, dan gunde ik hem een leuke nieuwe vrouw, met wat mij betreft nog een leuk stel halfbroertjes of –zusjes voor de kinderen erbij. Misschien liep onze relatie wel stuk. En zouden we allebei met een nieuwe liefde nog een tweede leg willen maken. Ik ben nu echter voorbij de misschiens en wil duidelijkheid en zekerheid. Wat mij betreft zorgt Lief voor die duidelijkheid en zekerheid. 

    Aan het artikel in het Volkskrant Magazine zal het niet liggen. In de brievenrubriek waarin een lezeres zich afvraagt of het te veel gevraagd is dat ze graag wil dat haar (onwillende) man zich laat steriliseren, komen alleen maar antwoorden aan de orde die haar groot gelijk geven. Haar man is een watje en een kleuter, zo schrijven de reageerders. En anderen vertellen over hun eigen ervaringen: amper pijn, zo weer over, niets aan de hand, alles werkt verder nog naar behoren. Een fantastische pleitbezorger voor mijn plan dus. 

    Ik kijk naar buiten. Het landschap vliegt voorbij. Ik hoor Lief zuchten. Als ik de krant terug geef en omruil voor het magazine, wil ik hem bijna een glas Roosvicee geven en “Het komt wel goed schatje” zeggen. Maar misschien moet ik maar even niets zeggen en hem en zijn mannelijkheid samen tot een conclusie laten komen. 


    Wordt vervolgd. 
     
    (gekopieerd van mijn blog op VOL)
    Lees meer...
    Elke eerste vrijdag van de maand borrelen er een stel vrouwen in een Grand Café aan het plein. Sinds een paar maanden sta ik ook op de mailinglijst (die op zich overbodig is, want het is dus elke eerste vrijdag van de maand, maar goed, het is wel een handige reminder natuurlijk, zo’n mailbericht dat het weer borreltijd is). Ik ben tot nu toe maar twee keer geweest, omdat ik de andere keren andere afspraken had, of ziek was, of een ziek kind had, of, nou ja, gewoon omdat andere dagelijkse dingen er voor zorgden dat ik niet de kroeg in kon. Maar de keren dat ik er was, vond ik het erg gezellig. Sommige vrouwen kende ik al, anderen nog niet, en het is altijd leuk om leuke vrouwen te ontmoeten.

    Vandaag is het natuurlijk weer de eerste vrijdag van de maand. In mijn achterhoofd had ik steeds wel het idee dat ik wel weer eens de kroeg in zou kunnen gaan. Maar ja, mijn achterhoofd is niet leesbaar voor Lief. Zou wel handig zijn, maar is dus niet zo. Toen ik hem net belde om te kijken of hij al onderweg was van het kantoor in Rotterdam naar huis, nam hij zijn mobiel niet op. Hoewel hij wel had aangegeven dat hij niet thuis zou eten, hadden we niet afgesproken hoe laat hij dan wel thuis zou zijn. 

    Een kwartiertje later probeerde ik het nog eens. Toen nam hij zijn mobiel wel op. Op de achtergrond hoorde ik een enorm lawaai. Heel herkenbaar lawaai. Kroeglawaai. “Ik loop even naar buiten” hoorde ik Lief zeggen. Toen hij een paar seconden later “Hallo?” zei, antwoorde ik dat ik al een antwoord op mijn vraag had gekregen. Hij grinnikte. “Je wilde zeker weten of ik al onderweg was?” Kijk, hij kan mijn achterhoofd dan wel niet lezen, maar mijn gedachten raden lukt al aardig! 

    Lief was aan het borrelen met zijn collega’s. Dat werd dus geen borrel met de vrouwen voor mij. Jammer. Maar ook; niet erg. Want nu kan ik lekker met een pot thee en dikke sokken aan op de bank. Dat is soms wel net zo lekker als met een cola light en make-up op in de kroeg zitten. Soms hè, niet altijd. Het is de afwisseling die het leuk houdt, zullen we dan maar zeggen. Goed weekend iedereen!!
     
    (gekopieerd van mijn blog op VOL)
    Lees meer...
    Vandaag is het de eerste werkdag in het nieuwe jaar voor velen. Op twitter en in blogs lees ik dat meerdere mensen opzien tegen het fenomeen dat daarbij hoort: je collega's een gelukkig nieuwjaar wensen. En dan vooral; het zoenen dat bij dat gelukkig nieuwjaar wensen hoort. 

    Heel veel knoflook eten in het weekend voorafgaand aan die zoenmaandag zodat niemand te dichtbij wil komen, is de tip van iemand. 
    Je Gelukkig Nieuwjaar wens vergezeld laten gaan van een uitgestoken hand die je heel stijf en recht houdt zodat er afstand blijft tussen jou en de collega, zegt de ander. 
    Een button op doen met "Ik zoen niet, maar toch een goed Nieuwjaar gewenst" schijnt ook een optie te zijn. 

    Ik heb het makkelijk; ik werk thuis. 
    Lief toevallig vandaag ook.
    En die heb ik vrijdagnacht om 24 uur al een gelukkig nieuwjaar zoen gegeven. Gelukkig maar, want sinds gisteravond voel ik een koortslip opkomen. 

    Ook een manier; zoen een paar dagen voorafgaand aan de eerste werkdag van het nieuwe jaar met iemand die een koortslip heeft en kom met een dikke lip op kantoor aanzetten. Dan wil zelfs die enge collega van de derde etage je niet meer zoenen en zit jij veilig en ongezoend achter je bureau!

    Dat is dan ook het enige voordeel aan een koortslip. 
    Als thuiswerker met je Lief tegenover je aan de eettafel heb je er verdomd weinig aan.
     
     
    Lees meer...
    Er was eens een blogster die precies om 2.22 uur 's nachts het licht uitdeed en in bed stapte en haar oudjaarsavond overdacht:

    Er waren gekochte oliebollen (met en zonder krenten) en zelfgebakken (door mij, mijn eerste keer en nog gelukt ook!) appelbeignets. 

    Er waren gasten (de buurvrienden) met hun kinderen a.k.a A. die kinderen die regelmatig hier binnen komen vallen en dan soms maar meteen meeëten ook en B. de kinderen waar onze kinderen naar toe gaan als ze eens niet hier willen zijn en C. de kinderen die bleven logeren tot nieuwjaarsdag.

    Er was kindercola, prosecco en verschillende flesjes speciaal bier (waarvan Lief er vier dronk en de volgende ochtend moest constateren dat dat er net iets te veel waren zodat hij vandaag gezellig met zijn kater (Nee, niet Koepoes of Tijger) tot twee uur ’s middags in bed bleef liggen). 

    Er waren lekker hapjes; speciale worst, oude kaas, tomaatjes, druiven, biologische gerookte vis, light rijst chipjes en cashewnootjes. 

    Er was vuurwerk. Bij ons al om half tien, omdat we die tijd tot “kindervuurwerktijd” hadden gebombardeerd. Het leukst waren de kleine tolletjes die een fel licht maakten en al gauw “scheetjes” werden gedoopt door de kinderen wegens het frrrrrrrrrrt-geluid dat ze op het eind maakten. 

    Er was een erg leuk spel; Pictionary Extreme dat ‘de grote mensen’ speelden (de vrouwen tegen de mannen) terwijl de kinderen boven op hun matrassen een film keken, met de Barbies speelden en van alles deden behalve slapen (op Jongste na dan, die werd om half elf misselijk, kotste de groentensoep en oliebollen uit en viel een kwartiertje later in een verschoond bed als een blok in slaap). 

    Er waren vrolijke, gespannen kindjes toen om middernacht het vuurwerk losbarstte (behalve dan wederom Jongste, die had gevraagd of we hem om 12 uur wakker wilden maken, maar dat lukte gewoon niet en echt, ik heb het ontzettend veel en vaak geprobeerd omdat ik wist dat hij echt graag het vuurwerk wilde zien, maar hij was totaal knock-out. Dat resulteerde dus vanochtend om acht voor acht in een huilend, intens verdrietig ventje naast mijn bed omdat hij het vuurwerk had willen ziehien en mijn belofte om in de zomer naar het vuurwerkfestival in Scheveningen te gaan). 

    Er waren enthousiaste toasts, lieve gelukswensen, nieuwjaarszoenen, vrolijke buurtgenoten, geluksballonnen en veel mooi vuurwerk. 

    Er was een kleine afterparty, met een derde spelletje Pictionary Extreme, omdat het na twee spelletjes1-1 stond, dat uiteindelijk werd gewonnen door de mannen, maar vooral omdat de vrouwen niet door hadden dat ze eigenlijk al hadden gewonnen, terwijl boven ook de drie meiden eindelijk in slaap vielen. 

    Maar vooral was er heel veel lachen. Glimlachjes, vertederende lachjes, bulderlachen, grinniken, en bijnainjebroekplassen-lachen. En het besef dat lachen toch wel een voorwaarde is voor een gelukkig leven en dat het zo fijn was dat we dit jaar zo vrolijk af konden sluiten.

    Dus naast alle wensen voor een gezond, gelukkig, mooi, goed, sprankelend, fantastisch, inspirerend, liefdevol 2011 wens ik u iemand met wie u lekker kunt lachen en heel veel vrolijke momenten!!
     
     
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl