toetje.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Laatste artikelen
    Soms droom ik van een huis met een mega grote tuin die dan ook nog eens uitkijkt over weilanden met daarachter een mooi bos. Afgelopen zondag woonde ik er. Voor één nachtje. Ik had zelfs een eigen zwembad met bubbelbad en heel veel lekkere loungebanken bij een open haard. Het huis heette Hotel. Gelukkig is het op fietsafstand, en kan ik tegen de kostprijs van een cola light wat vaker genieten van de weidsheid van het land dat mijn stad omringt, en de zon en wolken bekijken vanuit een luie stoel.
     
    "Alle lucht die wij inademen, is al eens ergens anders ook ingeademd geweest, hè mam?" vroeg Oudste mij laatst. "De wind die wij voelen, is misschien ook wel eens aan de andere kant van de wereld geweest," vervolgde ze "en met water is net zo. Want het water komt uit de zee, dat water maakt wolken, uit die wolken komt regen, en alle regen van het land komt vanzelf weer een keer in de zee terug."
     
    Ik kon niet anders dan beamen dat ze gelijk had. Vandaag moest ik opeens weer aan haar opmerking denken.
    Lees meer...

    Soezen in de voorjaarszon

    Met mijn ogen dicht

    Ik hoor de wind zachtjes ruisen

    Ik voel het felle licht.

    De was kan buiten hangen

    Je kunt naar buiten zonder jas

    Maar met de geur van zonnebrandcrème

    Begint mijn Lente pas.

     

     

     

    De geur die fijner is nog

    Dan die van verse was.

    De geur die herinneringen oproept

    Aan hoe het vorig jaar was.

    De geur die je blij maakt

    In het zonnige heden

    En je doet denken aan vakanties

    Uit een ver verleden.

    De geur die zegt

    Dat het bijna zomer is.

    De geur die ik elke winter

    Zonder het te weten, zo mis.

    Je zou het in een doosje

    Moeten kunnen doen

    En dan bewaren, heel goed bewaren

    Voor het kille najaarseizoen.

    Lees meer...
    Drie weken geen logje,  daar trek je geen lezers mee. Publiek vertrekt. Naar actieve bloggers, die wel dagelijks wat te vertellen hebben. Die hulp bieden tegen jouw verveling. Je kunt het ze niet kwalijk nemen, al die lezers die hier afhaken. Zo interessant was/is het hier ook niet. Voor iedereen die het nog niet weet, ik ben ook te lezen op vrouwonline:
     
     
    Daar blog ik meerdere keren per week. Mocht je het leuk vinden om meer te lezen dan 1 blogje per maand. :-)
     
    Dat gedicht van 14 februari, dat stuurde ik ook in voor een gedichtenwedstrijd. Waarschijnlijk ben ik één van de duizenden die daar aan mee doet, dus ik zal weinig kans maken om te winnen, of gepubliceerd te worden, maar als ik niet meedoe lukt dat zeker niet.
     
    Vandaag doet vriendin S. mee aan Lotto Weekend Miljonairs. Nou ja, ze zit in het publiek en maakt kans op een plekje in de kandidatenstoel. En mocht ze dan onverhoopt een antwoord niet weten, dan mag Jeroen van der Boom mij bellen. Ik ben haar hulplijn. De kans is klein natuurlijk, dat ze kandidate wordt. Maar hé, iedereen die nu niet in de studio zit, wordt het zeker niet. Go S. go. Je hulplijn zit er klaar voor!
    Lees meer...

    Als jij

    De sterren voor mij

    Uit de hemel plukt

    Dan versier ik de maan

    Met slingers en lampionnen.

     

    Het zwarte van de nacht

    Kleurt prachtig

    Bij je helblauwe ogen.

    Het kaarslicht verbleekt

    Bij jouw stralende lach.

     

    Alle clichés van de wereld

    Zijn onze waarheid vannacht.

    Laat deze nacht eeuwig duren

    Voordat de werkelijkheid

    Zichtbaar wordt in het felle ochtendlicht.

    Lees meer...

    Wat ik mis zijn kleine dingen. Letterlijk bedoel ik dat; ik mis de details. Ik zie nog wel iemands gezicht, maar kan niet meer bepalen hoe oud iemand is. De lijnen en rimpels in iemands gezicht worden gefotoshopt door mijn slechtziendheid. Voor mij ziet iemand van 25 er hetzelfde uit als iemand van 45. Maar dat vind ik niet erg. Erger vind ik het dat ook niet meer met mijn eigen ogen kan zien wat de ogen van een ander uitstralen. Hoewel ik mijn best doe uit de klank van de stem en de toon van het verhaal iemands stemming en gemoedsrust te ontdekken, ervaar ik het niet kunnen zien wat de ogen zeggen als een kleine handicap.

    Toen ik nog las -oh wat las ik veel- heb ik ergens gelezen dat mensen die minder gaan zien beter gaan horen. Dat je andere functies - horen, voelen, ruiken en proeven - beter ontwikkeld worden. Maar ik ontwikkel tot nu toe niets, mijn beeld is verworden tot dat van verkeerd ontwikkelde foto’s.

    Het had heel veel erger kunnen aflopen, zegt iedereen maar steeds. Ik had blind kunnen zijn. Of dood. Dan maak ik lugubere grapjes, dat blinden en doden waarschijnlijk allebei precies hetzelfde zien. Maar dat wordt niet gewaardeerd. Je mag niet spotten, zelfs niet met je eigen aandoeningen.

     
    Voor de beroerte was ik redacteur. Nu ziet elke tekst er uit als een wazig grijs-zwarte vlek op een witte achtergrond. Dus ben ik – tijdelijk, zo houd ik mij zelf voor – werkloos. Tot ik de moed vind om te bedenken wat ik wel kan met mijn opleiding en ervaring, in plaats van wat ik niet meer kan. Ondertussen eet ik huzarensalade alsof ik huzarensalade verslaafd ben en word emotioneel bij elk sentimenteel liedje dat ik hoor.

     

    Gisteren kwam ik net de badkamer uitgelopen toen de telefoon ging. Een onderzoek naar de mening van Nederland. Blijkbaar was ik die dag Nederland, want ik mocht allerlei vragen beantwoorden. Pas toen merkte ik hoe vaak in een vraag wordt verwezen naar de functie die ik was kwijtgeraakt. “Hoe ziet u de huidige politieke ontwikkelingen op het gebied van ontwikkelingshulp?” vroeg de callcentermeneer, en “Hoe kijkt u aan tegen de bezuinigingsplannen in de culturele sector?”. Opeens, na maanden berusten en accepteren, brak het verdriet en de boosheid door. Voordat ik het door had, spuide ik mijn gal over alles en iedereen bij de verbaasde enquêteur. Daarna moest ik heel erg huilen.
     
    Ik huilde nog toen mijn man thuis kwam. “Wat is er?” vroeg hij geschrokken. Ik wees naar het witte plastic staafje dat ik naast de telefoon had gelegd. “Ik weet niet meer hoe ik tegen de wereld aankijk” snifte ik, “Ik kan niet eens zien wat de uitslag is.” Hij pakte het staafje op, begon te lachen, liep op mij af, omhelsde me en gaf me een zoen. “Het komt goed lieverd” zei hij. Ik voelde zijn wang tegen de mijne en rook een vleugje aftershave. “Je gaat de wereld gewoon opnieuw ontdekken. Samen met mij en onze baby. Ik lees wel voor wat jij niet kan zien, maar al lang wist. Je bent zwanger!”. En van heel dichtbij zag ik ze wel, zijn lachrimpels om zijn lippen. De lippen die ik zo graag zoen. Ik lachte door mijn tranen heen. Het vocht in mijn ogen zorgde ervoor dat het zonlicht dat de kamer inkwam in alle kleuren uiteen brak. Ik zag een regenboog van licht en echt, ik zweer het, even dacht ik dat ik het gekleurde licht kon voelen, ruiken, proeven en horen, zo krachtig was het. Het mooiste wat ik ooit zag.
    Lees meer...
    Je moet er wel wat voor doen.
     
    Doorklikken naar mijn blog bij Vrouwonline.
     
     
     
    Lees daar lekker bij en doe mee aan mijn give away actie! Lezen we straks samen Bruidsvlucht!
    Lees meer...
    U kunt van alles lezen, over Abba, mijn minimetamorfose, wat ik won, waarom ik vandaag naar het zwembad moest en zo meer en dat alles met foto's, veel foto's.
     
    Hier:
     
     
     
    Lees meer...
    Aan het eind van een drukke werkdag, die ik voornamelijk typend op mijn laptopje heb doorgebracht, fiets ik naar de gastouder die elke dinsdag de kinderen van school haalt, zodat ik die dag tot vijf uur door kan werken. Halverwege, op een fietspad aan de rand van een woonwijk word ik ingehaald door een jonge vrouw. Ze heeft een sigaret in haar rechterhand en inhaleert relaxt als ze me voorbij rijdt. Ietwat verbaasd kijk ik naar na als ze in korte tijd een grote voorsprong neemt. 

    Huh?

    Ik mag dan wel niet een erg sportief mens zijn, fietsen kan ik redelijk goed. De enige echte spieren die ik heb zitten in mijn kuiten. Gelijk het enige lichaamsdeel dat dik is door spieren in plaats van door vet, te danken aan zes jaar lang dertig kilometer per dag fietsen. Op schooldagen dan, want mijn middelbare school was 15 kilometer fietsen langs ellenlange weilanden. Dus hoe kan het dat deze dame, die echt niet harder of vaker lijkt te trappen dan ik doe, mij zomaar voorbij scheurt?

    Ik zet mijn versnelling hoger en duw mijn trappers nog harder naar beneden. Dit kan ik niet over mijn kant laten gaan natuurlijk. Ik zou toch sneller moeten kunnen fietsen dan iemand die al fietsend een sigaret rookt? De afstand tussen haar en mij wordt maar langzaam kleiner. Ik begin te zweten en lichtjes te hijgen. Ik sjees ondertussen op grote snelheid over het fietspad. Mijn concurrente die niets weet van onze wedstrijd fietst de rotonde over. Even vrees ik dat ze een andere kant op rijdt dan waar ik moet zijn, maar ze neemt dezelfde afslag als ik een paar seconden later neem. Ik ploeter stug door. Vlak voordat ik het fietspad moet verlaten haal ik haar bijna in. Bijna hè, maar niet helemaal. Hard hijgend en met een knalrood hoofd ben ik gelukkig net dichtbij genoeg gekomen om te zien dat zij op een elektrische fiets rijdt. Ik sta nog te puffen als ik aanbel bij de gastouder. Mijn batterij is even helemaal op.
     
     
     
    p.s: dit blogje plaatste ik dinsdagavond op vrouwonline. *opschepmodus aan* Heb je daar dit blogje ook al gelezen? => http://www.vrouwonline.nl/weblog/margjes_blog/7851/stil  Best beetje trots op namelijk! *opschepmodus uit*
    Lees meer...
    Ik vond Adele al mooi toen ze nog amper bekend was, en ik vind het zo fijn voor haar dat het zo goed gaat met haar plaat- ehm, cd-verkoop. Heerlijk dus dat ik haar liedjes overal hoor en ze in lekker veel tv-programma's en in veel blogs voorbij komt. Ik twitterde het deze week al. Ik zou Adele willen zijn. Zo jong. Zo'n talent. Zo'n uitstraling. Zo'n stem. Wauw. Maar goed, ze had mijn dochter kunnen zijn, bedacht ik toen. En daardoor raakte ik bijna in een midlife crisis. Stomme Adele.
     
    Op zondagavond tussen twintig over acht en twintig over negen heb ik echter even geen tijd voor Adele. En ook niet voor mijn midlifecrisis. Ik kijk dan vanaf mijn bank naar boeren. Of, specifieker gezegd, ik kijk naar boeren die een vrouw zoeken. Of, specifieker gezegd; ik kijk naar een boer die een baarmoeder zoekt, ik kijk naar een boer die een vleeseter zoekt, ik kijk naar een boerin die een medewerker lijkt te zoeken, ik kijk naar een boer die volgens de goegemeente een schoonmaakster zou moeten zoeken en ik kijk naar een boer die de spelregels van het tv-programma aan zijn boerenlaars heeft gelapt.
     
    Gelukkig zat die laatste er ook bij. Want echt, ik had net tegen Lief gezegd dat het deze week wel een heel saaie aflevering was en toen begon het spannende verhaal van stoute boer Richard.
     
    Die stoute stoute Richard toch. Zouden de deelnemende boeren en boerinnen geen contracten hebben ondertekend voordat ze mee mochten doen aan het programma? Want Richard heeft dus in de periode tussen de speeddate en het eerste uitje met de vrouwen die hij na die speeddate uitkoos al contact opgenomen met Annemiek. Zonder dat de Kro of Yvon er van af wist, belde hij haar op en reed hij naar haar toen. Om, buiten het zicht van de camera's miljoenen kijkers, thee te leuten en door het bos te wandelen en haar zijn liefde te verklaren. Want haar 'big smile' had bij die speeddate zo'n grote indruk gemaakt dat hij meteen wist; dit was zijn Ware. Beetje jammer dat al die andere dames dat niet wisten en nog hard probeerden indruk te maken op deze man die zegt niet van spelletjes te houden, maar ondertussen wel het spelletje van Boer zoekt vrouw meespeelde. Vol verwachting kwamen Heidy en Susan naar de boerderij in Duitsland; wie weet zouden boer Richard kunnen verleiden en nog lang en gelukkig samnen kunnen leven. Dat hun sprookje al bij voorbaat een slecht einde had, dat wisten ze niet.
    En Annemiek kwam ook naar de boerderij. Als de laatste prinses die op het bal aankwam, want ze moest die dag nog werken. Dat vonden "we" toen allemaal nog vaag. Een dag later op de boerderij aankomen? Daarmee verspeelde ze toch haar kans om indruk te maken op Richard? Daarmee gaf ze toch die andere twee boerinnen-in-spé een enorme voorsprong om de Boer van de duizen koeien te verleiden? Nu weten we dus waarom zij daar niet bang voor was; Boer Richard had haar al  stiekem een glazen laarsje laten passen!
    Beetje jammer dat het hele verhaal wordt uitgesmeerd over meerdere afleveringen, nu weten we nog niet hoe het verder gaat met de stiekeme boer, de prinses met het glazen laarsje en de twee bedrogen brievenschrijfsters. Maar waarschijnlijk is dat omdat het hele gebeuren daar in Duitsland dus al na twee dagen voorbij was!
     
    Goed. De rest van de uitzending was nogal saai dus, zoals ik al zei. Een korte samenvatting:
    - Johannes mocht op de valreep nog de poes van Annemarie aaien
    - Gijsbert maakt al net zo'n chaos van zijn zinnen als van zijn boerderij; hij maakt niets af!
    - Ksenia flirt er op los op de trekker (maar goed, heel twitterland weet al dat zij en Marcel ondertussen samenwonen, dus daar is niets spannends meer aan)
    - Frank doet pedicures. Hartstikke leuk natuurlijk, een man die dat kan.
    - Yvon droeg een rode pet en had rode koontjes toen ze boer Richard vertelde dat het geen spelletje is.
    En wij allemaal maar denken dat het dat juist wel was. Een groot spel om de kijkcijfers.
     
    Tot volgende week!
    Lees meer...
    Ik link even lui door naar mijn vrouwonline blog vandaag. Zodat de Toetje-lezer weer bij kan lezen. Het steeds de blogs van daar hier ook kopiëren kwam er deze week niet van. Maar hé, u kreeg wel de verhalen over Boer zoekt vrouw en K. met zijn platgekookte ei. Dat kregen de vrouwonlinelezers dan daar weer niet te lezen!
     
    Maandag 17 januari: Blauwe maandag (beetje achterhaald nu, dus doorklikken niet echt noodzakelijk).
     
    Dinsdag 18 januari: Dixi (gelukkig ook achterhaald nu; het toilet binnen is weer te gebruiken. Joehoe!).
     
    Woensdag 19 januari: (Not) perfect (mooie tekst!)
     
    Donderdag 20 januari: Kostbaar (een update hoe het nu met mij en mijn zelfkritiek gaat)
     
    Vrijdag 21 januari: Margje maakt een lijstje (vooral doorklikken als u denkt dat u mee kunt helpen aan het oplossen van mijn wensen!
     
     
    Lekker muziekje erbij:

     

    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl