Toch nooit zul je bedenken, als dat kersverse kind in je armen ligt, dat jouw pasgeboren baby zal opgroeien tot een negentienjarige knul die iemand zal vermoorden? Dat het kind dat jij net het leven hebt gegeven, jaren later iemands leven zal nemen? Dat jouw zoon er voor zal zorgen dat andere kinderen de rest van hun leven hun vader zullen moeten missen?

 

Ik heb geen idee wat er fout is gegaan, wie er iets fout heeft gedaan, hoe het zo ver heeft kunnen komen. Maar een heftige gedachte is het wel. Dat jij als moeder op een dag je kind los moet laten. En dat je dan alleen maar kunt hopen en wensen dat het pad dat hij zal kiezen het juiste zal zijn. Soms overvalt me een grote angst. Die ik dan maar 'wegrationaliseer'. Want meer dan een goede ouder proberen te zijn, kan ik niet doen. De rest is allemaal kans en toeval en omstandigheden.

 

Dat het lot ons allen maar goed gezind mag zijn. En dat jij en ik altijd aan deze kant van het nieuws zullen blijven staan.....

Rechts; Raaf (en Oudste). Links: Een andere vogel (en Jongste)

 

 

Het is natuurlijk niet altijd feest in mijn leven. Mocht u dat wel denken.
Ik heb vrienden die dat soms wel denken namelijk. Die me bellen of sms'en om iets af te spreken en dat ik dan weekenden achter elkaar al afspraken in mijn agenda heb staan. Of die vragen hoe het gaat en dan verbouwereerd luisteren naar mijn verhalen over uit eten, blogmeeting, dagje sauna, tafeltenniscompetitie, verjaardagfeestje, theatervoorstelling en meer. Of ik wel eens thuis zit, vragen ze dan. Vaak genoeg natuurlijk. Maar ja, verzin maar eens een boeiend verhaal over Ik zat op de bank met mijn laptop op schoot. Daar valt weinig over te vertellen.

 

Maar goed. Naast al die uitstapjes en feestjes doe ik ook nog gewone dingen. Werken bijvoorbeeld. Zo'n 28 uur per week. Kinderen naar school brengen en weer halen. Boodschappen, koken, rekeningen betalen, douchen, tandenpoetsen, stofzuigen, kaartjes schrijven, naar de tandarts gaan, de w.c. poetsen, de katten eten geven, een beetje zappen en surfen tegelijk en meer van dat soort dagelijkse dingen. Daar gaat best veel tijd in zitten. En veel energie.

 

Die energie lijkt de laatste tijd een beetje op. Waar ik vroeger na een dag van alles nog gerust een paar uurtjes werkte in de avonduren, kom ik nu amper nog in actie zodra de kinderen op bed liggen. Ik geniet me suf hoor, van de leuke dingen als verjaardagspost en midgetgolfen met vrienden, maar als het rustig is, merk ik dat ik moe ben. De tranen zitten hoog, ik voel me ietwat dipperig, ik slaap slecht doordat ik last van kriebelhoest heb, loop al dagen rond met een snotterneus, bezorg de buren overlast met mijn luide niesbuien en voel me soms een bejaarde in het lijf van een vlotte veertiger. "Alsof ik een berg oploop, terwijl alle anderen met de stoeltjeslift naar boven gaan" schreef ik ergens anders "ik geniet wel van het uitzicht en al het mooie om mij heen, maar het is een zware reis".

 

Mijn dagelijkse portie frisse lucht, beweging, fruit, groente en vezels ten spijt voel ik me dus niet echt super. Daar word ik niet gezelliger van. Een vriendin las mijn relaas en opperde "Heb jij niet gewoon hooikoorts?".

 

Ik weet het, hooikoorts kun je gewoon zomaar krijgen. Dus dat ik al 40 jaar hooikoortsvrij door het leven ging, zei helemaal niets. Wie weet kreeg ik deze aandoening nu gewoon gratis en voor niets cadeau voor mijn 41e verjaardag?

 

Ik googlede op de symptomen van hooikoorts.
loopneus - Check
niesbuien - Check
kriebelhoest - Dubbelcheck
jeukende, branderige en tranende ogen - Check
gezwollen en rode ogen - beetje Check
branderige keel, keelpijn - Neuh
hoofdpijn - Jep
vermoeidheid - Check!

 

Hmmm.

 

Ik zit nog een beetje in de negeerstand, hoop dat ik gewoon een fikse verkoudheid heb opgelopen die over een paar dagen helemaal voorbij is. Want dit cadeautje laat ik natuurlijk graag aan mij voorbij gaan. Ik hou van de natuur, maar niet als ik daar opeens allergisch voor ben!