Rechts; Raaf (en Oudste). Links: Een andere vogel (en Jongste)

 

 

Het is natuurlijk niet altijd feest in mijn leven. Mocht u dat wel denken.
Ik heb vrienden die dat soms wel denken namelijk. Die me bellen of sms'en om iets af te spreken en dat ik dan weekenden achter elkaar al afspraken in mijn agenda heb staan. Of die vragen hoe het gaat en dan verbouwereerd luisteren naar mijn verhalen over uit eten, blogmeeting, dagje sauna, tafeltenniscompetitie, verjaardagfeestje, theatervoorstelling en meer. Of ik wel eens thuis zit, vragen ze dan. Vaak genoeg natuurlijk. Maar ja, verzin maar eens een boeiend verhaal over Ik zat op de bank met mijn laptop op schoot. Daar valt weinig over te vertellen.

 

Maar goed. Naast al die uitstapjes en feestjes doe ik ook nog gewone dingen. Werken bijvoorbeeld. Zo'n 28 uur per week. Kinderen naar school brengen en weer halen. Boodschappen, koken, rekeningen betalen, douchen, tandenpoetsen, stofzuigen, kaartjes schrijven, naar de tandarts gaan, de w.c. poetsen, de katten eten geven, een beetje zappen en surfen tegelijk en meer van dat soort dagelijkse dingen. Daar gaat best veel tijd in zitten. En veel energie.

 

Die energie lijkt de laatste tijd een beetje op. Waar ik vroeger na een dag van alles nog gerust een paar uurtjes werkte in de avonduren, kom ik nu amper nog in actie zodra de kinderen op bed liggen. Ik geniet me suf hoor, van de leuke dingen als verjaardagspost en midgetgolfen met vrienden, maar als het rustig is, merk ik dat ik moe ben. De tranen zitten hoog, ik voel me ietwat dipperig, ik slaap slecht doordat ik last van kriebelhoest heb, loop al dagen rond met een snotterneus, bezorg de buren overlast met mijn luide niesbuien en voel me soms een bejaarde in het lijf van een vlotte veertiger. "Alsof ik een berg oploop, terwijl alle anderen met de stoeltjeslift naar boven gaan" schreef ik ergens anders "ik geniet wel van het uitzicht en al het mooie om mij heen, maar het is een zware reis".

 

Mijn dagelijkse portie frisse lucht, beweging, fruit, groente en vezels ten spijt voel ik me dus niet echt super. Daar word ik niet gezelliger van. Een vriendin las mijn relaas en opperde "Heb jij niet gewoon hooikoorts?".

 

Ik weet het, hooikoorts kun je gewoon zomaar krijgen. Dus dat ik al 40 jaar hooikoortsvrij door het leven ging, zei helemaal niets. Wie weet kreeg ik deze aandoening nu gewoon gratis en voor niets cadeau voor mijn 41e verjaardag?

 

Ik googlede op de symptomen van hooikoorts.
loopneus - Check
niesbuien - Check
kriebelhoest - Dubbelcheck
jeukende, branderige en tranende ogen - Check
gezwollen en rode ogen - beetje Check
branderige keel, keelpijn - Neuh
hoofdpijn - Jep
vermoeidheid - Check!

 

Hmmm.

 

Ik zit nog een beetje in de negeerstand, hoop dat ik gewoon een fikse verkoudheid heb opgelopen die over een paar dagen helemaal voorbij is. Want dit cadeautje laat ik natuurlijk graag aan mij voorbij gaan. Ik hou van de natuur, maar niet als ik daar opeens allergisch voor ben!

Soms droom ik van een huis met een mega grote tuin die dan ook nog eens uitkijkt over weilanden met daarachter een mooi bos. Afgelopen zondag woonde ik er. Voor één nachtje. Ik had zelfs een eigen zwembad met bubbelbad en heel veel lekkere loungebanken bij een open haard. Het huis heette Hotel. Gelukkig is het op fietsafstand, en kan ik tegen de kostprijs van een cola light wat vaker genieten van de weidsheid van het land dat mijn stad omringt, en de zon en wolken bekijken vanuit een luie stoel.

 

"Alle lucht die wij inademen, is al eens ergens anders ook ingeademd geweest, hè mam?" vroeg Oudste mij laatst. "De wind die wij voelen, is misschien ook wel eens aan de andere kant van de wereld geweest," vervolgde ze "en met water is net zo. Want het water komt uit de zee, dat water maakt wolken, uit die wolken komt regen, en alle regen van het land komt vanzelf weer een keer in de zee terug."

 

Ik kon niet anders dan beamen dat ze gelijk had. Vandaag moest ik opeens weer aan haar opmerking denken.

Soezen in de voorjaarszon

Met mijn ogen dicht

Ik hoor de wind zachtjes ruisen

Ik voel het felle licht.

De was kan buiten hangen

Je kunt naar buiten zonder jas

Maar met de geur van zonnebrandcrème

Begint mijn Lente pas.

 

 

 

De geur die fijner is nog

Dan die van verse was.

De geur die herinneringen oproept

Aan hoe het vorig jaar was.

De geur die je blij maakt

In het zonnige heden

En je doet denken aan vakanties

Uit een ver verleden.

De geur die zegt

Dat het bijna zomer is.

De geur die ik elke winter

Zonder het te weten, zo mis.

Je zou het in een doosje

Moeten kunnen doen

En dan bewaren, heel goed bewaren

Voor het kille najaarseizoen.